แต่ นี่อาจจะเป็นเรื่องดีสำหรับอนาคตก็ได้ เพราะที่บ้านเด็กกำพร้าที่มีเหล่าแม่ชีเป็นผู้ดูแลเด็กสาวๆนั้น ได้มีการสอนให้เรียนรู้เกี่ยวกับการตัดเย็บ ทำให้กาบริแอล ได้โอกาสเปิดโลกทัศน์เกี่ยวกับเสื้อผ้า และหลังจากอายุครบ 18 ปี ซึ่งเป็นเกณฑ์ที่ต้องออกจากบ้านเด็กกำพร้าที่อุปการะมานานหลายปี กาบริแอลก็ใช้ความสามารถด้านนี้ไปทำงานในร้านตัดเย็บเพื่อหาเลี้ยงชีพ และมีบางช่วงที่หาลำไพ่พิเศษยามค่ำด้วยการเป็นนักร้องในคาเฟ่ ซึ่งที่นั่นเรียกขานเธอว่า โคโค่ ชาเนล ซึ่งกลายมาเป็นชื่อที่โด่งดังของเธอในที่สุด

ในช่วงแรกๆของการทำงาน
นี่เองค่ะ ที่สาวน้อยวัยสะพรั่งของเราได้ เปลี่ยนแปลงชีวิตครั้งมโหฬาร
เมื่อได้รู้จักกับเอเตียง บาซอง เศรษฐีเพลย์บอย
รักแรกที่นำความหรูหรามาสู่ชีวิตแม่สาวรุ่นด้วยของกำนัลต่างๆ เช่น
เสื้อผ้าราคาแพง ไข่มุก หรือแม้แต่เพชร นั่นอาจจะเป็นจุดเริ่มต้นให้โคโค่
สนใจความหรูหรา ที่กลายมาเป็นแนวคิดการออกแบบของเธอในเวลาต่อมา
ใน
ช่วงนั้น ถือได้ว่าเป็นรุ่งอรุณแห่งการเริ่มฉายแสงของชาเนลค่ะ
เพราะเป็นช่วงที่โคโค่เริ่มต้นหัดออกแบบหมวกเป็นงานอดิเรก
และต่อมาก็เกิดหลงใหลงานด้านการออกแบบเอาอย่างจริงๆจังๆ
ในขณะที่ความรักเดินหน้าไปไม่ถึงไหน สาวเจ้าแยกทางจากเอเตียง บาซอง
แล้วก็เลิกเป็นลูกจ้างด้วย เธอตัดสินใจเปิดร้านขายเสื้อผ้าเป็นของตัวเอง
โดยขายพวกเสื้อกันฝน แจ็กเกต และเสื้อผ้าแฟชั่น แต่มันก็เหมือนกับความรัก
คือไปไม่รอด แต่แทนที่จะหมดหวัง โคโค่กลับมีความมุ่งมั่นมากขึ้น













